2/12/2005 - DOSTUMA...
'' Sımsıcak gülümsemene,yaptığım herşeyi önemsemene,bana olan güvenine sonsuz teşekkürler...''
Eski mektuplarımı buldum bugün tesadüf.Sıkıca sarıp kaldırmışım dolabımın derinlerine.Hayatımda geç bulduğum,erken kaybettiğim bir dostumdu.Gözlerim yaşlı okudum mektubunu.2 yıllık bir arkadaşlığın ardından dostum olmuştu.Üniversite bitmiş,ikimiz de memlekete dönmüştük.O,iş hayatına atılmış bense ikinci üniversiteyi kazanmıştım.Yaşam şartlarımız ve bulunduğumuz ortamlar farklıydı artık.Bizim dostluğumuz öyle kuvvetliydi ki postacıyla canciğer olmuştuk adeta :) Bazen okula mektup getirirdi,beni görürdü ''mektubunu eve bıraktım'' derdi.Uzun uzadıya mektup yazardık,dertleşirdik,paylaşırdık herşeyimizi.Hatta Osmanlıca dersinden zayıf almıştım ilk vizede de bana ''mektupları Osmanlıca yaz bakalım''demişti :) Onun sayesinde geçtim o dersi.Aramızdaki kilometrelerce uzaklık bizi etkilemiyordu.Büyük bir zevkle sayfalarca mektuplaşırdık.Hiç unutmuyorum,okulun ilk haftalarında alışamamıştım yeni şehre ve ortama, ağlama nöbetlerim tutardı telefonda.Canım benim,işini bırakıp yanıma gelmişti sırf bana moral olsun diye 11 saatlik yoldan.3 yıl çabuk geride kalmıştı.Okulda son senemdi,gelen haber beni yıkmıştı.O yoktu artık...
Şimdi elime geçen mektubunu gözüyaşlı,özlemle okudum.Resimlerimize özlemle baktım.İyiki ben seni tanımışım.İyiki senin gibi bir dostum olmuş.Seni kaybetmenin sızısı hala içimde...
|
